Blogs

Vragen en antwoorden (1)

(Eerder verschenen op Bibliofuture.nl)
Sinds het seminar Onzebieb van The Alignment House is er iets wat mij constant aan het bezig houden is.  Het komt voort uit de track met Bert Kersten van het REACollege.  Kersten had een directe vraag aan de openbare bibliotheken. Maar de afgevaardigde van de bibliotheken  wisten eigenlijk niet zo goed wat ze met de vraag aan moesten. En als men al bang is voor deze vraag, wat betekent dat voor de toekomst van de openbare bibliotheken?

Wat kunnen openbare bibliotheken betekenen voor mensen met een beperking?
Je kunt net als bibliotheek Enschede mensen gaan aannemen om ze een goede dagbesteding te geven.  Cursussen en debatten aanbieden via een Idea Store concept zoals Marion Mertens van Bibliotheek Venlo die middag opperde, of een loketfunctie inrichten.
En hoe mooi al die oplossingen ook lijken te zijn, het is niet het antwoord op de vraag.

Voor de mensen die het nog niet wisten… ik heb een beperking. De zinvolle dagbesteding heb ik sinds enkele maanden gevonden binnen de organisatie van bibliotheek De tweede verdieping in Nieuwegein.  En, O JA, ik heb een WAJONG uitkering en ook ik zit in de groep mensen die in 2015 geconfronteerd gaat worden met alle mooie nieuwe wetten die het huidige kabinet er door heeft gejast. En ik snap niet, als simpele informatiemedewerker met een beperking,  dat bibliotheekmensen beven als ze een dergelijke vraag vanuit de samenleving krijgen. Of dat een afgevaardigde van het SIOB zich kan afvragen of de huidige bibliotheek wel iets zou kunnen met een dergelijke vraag.

Het antwoord is niet dat de bibliotheek mensen moet aannemen om ze een zinvolle dagbesteding te geven.  Bibliotheken zijn geen sociale werkplaats. Het is van de zotte dat de overheid die beschermde omgeving afbreekt en de bibliotheek dan maar met die functie gaat opschepen. Schoenmaker blijf bij je leest.
Ook een idea store concept op mensen  met een beperking afvuren is geen goed idee.  Mensen met een beperking (of hun ouders) worden al overladen met cursussen, debatten en praatsessies door zogenaamde deskundige.

Het antwoord op de vraag is simpeler dan het antwoord op de vraag wat mijn droombibliotheek is. De droombibliotheek bestaat immers niet.   En de vraag wat bibliotheken zouden kunnen betekenen voor mensen met een beperking is realiteit.
Het antwoord is dat deze doelgroep SERIEUS genomen moet worden.  Dat er een centraal onafhankelijk punt komt in stad of dorp (dus de bibliotheek) waar alle informatie rond wetten, regels, subsidies en instanties vindbaar zijn.  Mensen met een beperking, of ouders van kinderen met een beperking moeten eenvoudig en laagdrempelig toegang krijgen tot informatie. En hulp bij het vinden van de juiste antwoorden op vragen.  Dat zal niet gaan betekenen dat bibliotheekmedewerkers alles te weten moeten komen over mensen met een beperking. Maar dat men begrijpt welke informatie deze doelgroep nodig heeft.  Dat zal soms betekenen dat de doelgroep onderling een informatiebron voor elkaar is,  faciliteren van ontmoeting tussen mensen die in het zelfde schuitje zitten (net als de werklozen bij Walk en Talk bijeenkomsten).
De bibliotheek heeft geen loketfunctie, immers mensen met een beperking zien al veel loketten aan zich voorbij trekken. Een loket is wat anders dan een bibliotheek. Bibliotheken faciliteren zoektochten naar antwoorden op vragen.
De mensen in deze doelgroep hebben niets aan bibliotheekmedewerkers die hun hand willen vast houden of alles voor ze gaan zoeken of invullen. Deze doelgroep heeft iets aan bibliotheken waar ze terecht kunnen met hun zoektocht.

Met de juiste informatie kunnen mensen (wie dan ook) gaan participeren in de samenleving.  Want dat is wat de terugtrekkende  overheid van ze wil en wat ze eigenlijk zelf ook zouden moeten willen. Het zou fijn zijn als de bibliotheek daarvan het vertrekpunt is.

Email me when people comment –

You need to be a member of Open Bibliotheken to add comments!

Join Open Bibliotheken

GO opleidingen

Nedap Librix