Blogs

ldi (2)

Van onder de KB-gesprekstafels

De Koninklijke Bibliotheek meldde 9 september dat er aan de gesprekstafel collectiebeleid “constructief” gesproken is over het door haar te maken gezamenlijke collectieplan. We kunnen lezen dat er “levendig” is gepraat over het interbibliothecaire leenverkeer (IBL). Ook dat de “klant(ervaring)” een centraal uitgangspunt is voor het collectieplan.

Maar waar ik nou reuze benieuwd naar ben, namelijk wat de echte inhoud van die constructieve en levendige gesprekken is, lezen we niet. Daar is natuurlijk wel een mouw aan te passen. De KB zou een onafhankelijke verslaggever kunnen uitnodigen om vanuit een hoekje mee te luisteren en te schrijven. Of een microfoon onder de gesprekstafel kunnen monteren, als de deelnemers fysieke aanwezigheid van een verslaggever storend zouden vinden. Er zijn nog wel meer betere oplossingen te bedenken dan zo’n nietszeggend KB-berichtje, bijvoorbeeld een live-webcam, zoals bij veel gemeenteraadsvergaderingen en de Tweede-Kamer-vergaderingen. Juist het stelsel van openbare bibliotheekvoorzieningen zou dit soort openbaarheid zeer ter harte moeten gaan.

Discussiepunten collectiebeleid

Denkend aan collectiebeleid, schieten me tal van interessante discussiepunten te binnen voor verslaggeving. Wat vindt de KB van het nooit door OCW tegengesproken, door de VNG voorgestane substitutiebeleid: papieren boeken zo spoedig mogelijk door e-books vervangen? En wat heeft dit, als het ook door de KB nagestreefd wordt, voor gevolgen voor het IBL? Neemt het IBL snel af of juist toe, als de Nationale Bibliotheek Catalogus er is. En wat vindt men van het collectiebeleid van Bibliotheek Hoorn, waarover Hans Lastdrager in Bibliotheekblad nummer 7 (sept. 2015) vertelde: de papieren collectie centraal stellen, uitgaan van twee banden per inwoner en zorgen dat de hele Nederlandse literatuur, inclusief gedichten, vertegenwoordigd is.

Zijn er nog “constanten en passanten”: boeken die in elke bibliotheekcollectie thuishoren en boeken die maar kort belangstelling wekken en snel weer uit het zicht verdwijnen?

Is het oude “dakpan-idee” nog haalbaar? Dat hield in: negentig procent van de vraag lokaal beantwoorden, van de resterende tien procent weer negentig procent provinciaal via het zogenaamde OBL (onderling bibliothecair leenverkeer) en het restant (een piepklein beetje) landelijk via het echte IBL?

Moeten bibliotheken “klanten” hebben van wie de ervaring centraal moet staan, of heeft een publieke voorziening misschien een andere taak?

Onderdeel infrastructuur

Zonder verslaggever, rechtstreeks of via een microfoon of webcam, geen adequate weergave van wat er aan tafel besproken wordt.

Er komen meer gesprekstafels, waaronder verschillende over de Landelijke Digitale Infrastructuur (LDI). Allereerst zouden microfoons onder of webcams gericht op KB-gesprekstafels integraal onderdeel van die LDI moeten zijn.

Meer over die LDI, in relatie tot het rapport van "digital-only""-verkenners Job Cohen en Ton Brandenbarg in de WWW van oktober 2015.

Read more…

Duidelijk is dat gebrek aan goede informatie, gebrek aan adequate opinievorming en gebrek aan open debat als basis voor gedragen besluiten tekenen zijn van niet slim omgaan met de onvermijdelijke spanningen. Wat openbare bibliotheken in de samenleving willen bevorderen (opinievorming en debat, goed geïnformeerde mensen) laten ze na als het om henzelf gaat. Dat schrijf ik o.a. in de WWW van juli 2015 , naar aanleiding van het aannemen tijdens de laatste VOB-vergadering van wat ik een "malle motie" noem.

Verder weer een overzicht van het nieuws.

Read more…

GO opleidingen

Nedap Librix