Blogs

dbnl (3)

Duidelijk is dat gebrek aan goede informatie, gebrek aan adequate opinievorming en gebrek aan open debat als basis voor gedragen besluiten tekenen zijn van niet slim omgaan met de onvermijdelijke spanningen. Wat openbare bibliotheken in de samenleving willen bevorderen (opinievorming en debat, goed geïnformeerde mensen) laten ze na als het om henzelf gaat. Dat schrijf ik o.a. in de WWW van juli 2015 , naar aanleiding van het aannemen tijdens de laatste VOB-vergadering van wat ik een "malle motie" noem.

Verder weer een overzicht van het nieuws.

Read more…

WWW februari 2015 over onrust

Jongeren onder ons zal het nog niet veel zeggen, maar werknemers in de openbare bibliotheekbranche die voor 1 mei 1954 geboren zijn werden wat onrustig over pensioenbesluiten. In de WWW van februari 2015 wijd ik er een commentaar aan.

Verder in dit nummer informatie over een zes-puntenplan van de VOB-commissie Digitale ontwikkeling. En over een aanbeveling bij het aanbieden van e-books ook aandacht te vestigen op literatuur en cultuur, in  het bijzonder de Digitale Bibliotheek van de Nederlandse Letteren (DBNL).

Dit en nog veel meer in de WWW van februari. En denk aan de waarschuwing van professor Luciano Floridi: maak een print van deze WWW ;-).

Read more…
Op uitnodiging van Joost Heessels (@JoostHeessels) heb ik voor BiblioFuture (@BiblioFutureNL) een gastblog/column geschreven over het belang van bibliotheken en bibliothecarissen voor lezers.

Laat ik beginnen met een bekentenis: ik kom al jaren nog maar heel weinig in openbare bibliotheken. Dat heeft een aantal oorzaken en redenen:

  1. Van een rustige, sfeervolle leeszaal met veel boeken zijn bibliotheken vaak verworden tot hippe mediapaleizen met vooral veel beeldschermen waar “het gaat om de totaalbeleving”; de bibliotheek als informatiemakelaar. Gruwel! Mediatheken hebben ook hun bestaansrecht, maar waarom verenigd met de bibliotheek? Biblios betekende toch boek? Ik besef dat dit wat conservatief klinkt.
  2. In een bibliotheek is het zelden stil, of zelfs maar rustig, zo belangrijk voor de basisactiviteit verbonden aan boeken: lezen. De gunstige uitzonderingen niet te na gesproken natuurlijk, vandaar dat ik graag bepaalde universiteitsbibliotheken bezoek.
  3. Omdat ik zelf veel boeken koop, is mijn private bibliotheek (in elk geval kwalitatief) beter uitgerust dan menige dorpsbibliotheek en op bepaalde terreinen (literatuur, geschiedenis) zelfs beter voorzien (voor mij in elk geval) dan de betreffende afdelingen in grotere bibliotheken, hoewel bij een “inspectie” van de collectie van de Roermondse stadsbibliotheek het aangetroffen assortiment me niet tegenviel (rekening houdend met het feit dat men toch een breed publiek moet aanspreken).
  4. Ik heb een hekel aan boeken lenen. Ik leen ook nooit een boek uit, het idee al! Dan doe ik het nog liever cadeau (dan is het tenminste niet meermijnboek dat bij een ander ligt te verstoffen of erger). Waarom ik niet van lenen hou:
    • Je treft beduimelde exemplaren aan. Iedereen mag ze mee naar huis nemen, maar leeft er mee zoals ze waarschijnlijk met de rest van hun spullen leven, met alle gevolgen van dien. Veel mensen zijn sloddervossen.
      Boeken zijn niet altijd op voorraad (ja, ik weet het, je kunt reserveren, maar daarmee heb ik het boek niet nu, net nu ik er zin in had).
    • Het boek dat ik zoek is er helemaal niet, verwijderd uit het assortiment, nooit in de collectie opgenomen (want te specifiek, te “oud”).
    • De boeken zijn doorgaans noodzakelijkerwijs “verstevigd” (in bibliofiele ogen: verminkt) om de mogelijkheid en impact van verminkingen door gebruikers te minimaliseren. Begrijpelijk, maar van het boek als “object van schoonheid” in zichzelf blijft dan niet veel over.
    • Misschien wel het allerergste: je moet de boeken weer terugbrengen, wat me altijd weer tegen de borst stuit (bezitsdrang, je kunt er niet op elk moment over beschikken).
    • Ja, erger nog: je moet ze binnen een afzienbare termijn terugbrengen (3, 4 of 6 weken meestal). Verlengen vind ik een hoop gedoe, en als er iets niet hoort bij ongedwongen lezen, dan is dat “gedoe”. Ik sla nog wel eens een boek voor de eerste keer open, dat ik in 1996 of 1997 gekocht heb (toen schreef ik nog wel eens een datumpje in boeken, foei!). Ik wist destijds al dat ik het boek wilde lezen, maar ik ben er nu pas aan toe. Boeken moeten vaak rijpen voordat ze klaar zijn om door mij gelezen worden, de allerbeste boeken wellicht wel het meest. Net als een goede fles wijn in je kelder, al heb ik die dan weer niet: boeken gaan bij mij nog vóór wijn.

Ik heb natuurlijk wel makkelijk praten: een redelijke opleiding genoten, waardoor ik boeken heb leren waarderen, een vaste baan, waardoor ik in de positie ben dat ik boeken relatief makkelijk kan aanschaffen én de ruimte heb kunnen vrijmaken om ze thuis te stallen in een comfortabele omgeving. Ik ervaar het als een enorme luxe dat ik elk moment van de dag, zonder de deur uit te gaan of een computer op te starten over zoveel teksten te kunnen beschikken, geheel naar de luimen van dat moment.


Lees verder
Read more…

GO opleidingen

Nedap Librix