Privacy-wijsheid

[monique verweijmeren]

Op de radio hoor ik in op zondagochtend 20 april het programma "De andere wereld” van de IKON, over het boek “Me the media” van Jaap Bloem, Menno van Doorn en Sander Duivestein, die werken als onderzoekers bij het Verkenningsinstituut Nieuwe Technologie (ViNT), onderdeel van het ICT-bedrijf Sogeti.
Eén van de auteurs, Menno van Doorn, zegt het volgende:

"Over privacy ben ik cynisch. Dat bestaat niet meer. Wie deelneemt aan sociale sites zoals Hyves of Facebook, weblogs en discussieforums geeft veel van zichzelf prijs. Bedrijven en overheden gebruiken deze informatie. Bedrijven bijvoorbeeld voor zeer gerichte advertenties. De Belastingdienst vergelijkt informatie op profielen als LinkedIn met opgegeven werkzaamheden op de aangifte en spreekt mensen op de verschillen aan." Toch is Van Doorn niet somber over het gebrek aan privacy op internet. "Je ziet dat jonge mensen zich steeds beter bewust worden van de risico’s. Ze zijn al jong heel bewust bezig om bepaalde informatie te plaatsen. Ze weten dat werkgevers sollicitanten controleren en ze gebruiken Google als een grote reputatiemachine."

Het eerste deel vind ik zorgelijk en bij de laatste regel kun je toch kanttekeningen plaatsen. Hoe waardevol is het voor een werkgever om profielen te lezen waarin mensen zich altijd beter voordoen dan ze eigenlijk zijn? Je gaat niet over jezelf schrijven dat je een saaie burgerman bent en dat een groot aantal zaken je eigenlijk weinig kunnen schelen, of dat je in het weekend eigenlijk voetbalhooligan bent? Nee je geeft aan dat je in ik weet niet wat geïnteresseerd bent en dat je lekker verantwoord bezig bent in het leven.

Ook bewustzijn van de impact van de informatie die je over jezelf op internet plaatst is zeker niet bij iedereen aanwezig. Sommige jongeren bijvoorbeeld zijn eenvoudig niet in staat om in te schatten wat dit voor ze kan betekenen, nu en in de toekomst. Hoewel ik met bewondering toekijk hoe de jonge mensen in mijn omgeving snel en zonder moeite gebruik maken van allerlei vormen van social software sta ik er soms ook versteld van hoeveel informatie ze over zichzelf te grabbel gooien. Ik weet soms meer over het gedrag van de vrienden van mijn kinderen dan hun eigen ouders. Soms zijn dat voor mij op het oog pijnlijke dingen die onder mijn aandacht komen omdat er zorgeloos MSN-chats open blijven staan zodat de informatie mij tegemoet lacht zodra ik voor het scherm van onze gedeelde huiscomputer plaats neem.
Puberhersenen zijn nog niet uitontwikkeld, het onderscheidingsvermogen is nog niet optimaal, als onze kinderen op allerlei gebieden nog niet klaar zijn voor de grote wereld, kunnen we ze dan wel onbegeleid overleveren aan het Internet? Veel ouders zijn zelf niet toegerust om de discussie aan te gaan, en zeker niet alle scholen hebben de tijd, ruimte of expertise om hier voldoende aandacht aan te besteden.

Maar niet alleen jonge mensen zijn argeloos op het web, als ik soms zie wat voorbij komt op bijvoorbeeld Hyves, als ik lees ik in mainstream damesbladen zoals Libelle, Margriet etc. hoe mensen beschadigd raken doordat ze zich op allerlei sites veel te kwestbaar opgesteld hebben dan ga je toch steeds meer vraagtekens plaatsen bij hoe goed we met z’n allen zijn toegerust om ons zo bloot te geven. Wellicht ligt hier voor bibliotheken een nog grotere taak cq. kans dan we ons op dit moment realiseren? Een beetje meer aandacht voor 'privacy-wijsheid' kan volgens mij geen kwaad.

Voor een uitgebreide versie van dit schrijfsel zie ook www.neveradullmoment.web-log.nl