Het verhaal Voor de kust van Frankrijk, op het Engelse eiland Guernsey, heeft een groepje bewoners de oorlog doorstaan door geregeld samen te komen en onder het genot van een eenvoudige aardappelschiltaart te praten over Hamlet, Jane Eyre en andere grote werken uit de wereldliteratuur. Wanneer zij per toeval in contact komen met Juliet, een schrijfster uit Londen die op zoek is naar een onderwerp voor haar nieuwe boek, ontspint er zich een uiterst levendige correspondentie. Middelpunt van de eilanders is een jonge vrouw die is afgevoerd door de Duitsers. De grote onbekende heeft een ongelooflijke aantrekkingskracht op Juliet en ze besluit haar boek over deze mysterieuze vrouw te schrijven.
Het literaire Aardappelschiltaart Genootschap van Guernsey bestaat voor het grootste gedeelte uit brieven en dat was wel even wennen bij het lezen er van. Eenmaal aan deze vorm gewend leverde het juist variërende perspectieven op. De Kanaaleilanden werden door de Duitsers bezet op weg naar Engeland. De eilanden waren helemaal afgesloten van de buitenwereld en wisten dus niet wat er in de rest van de wereld gebeurde. Er wordt verteld hoe de eilandbewoners de WO II hebben meegemaakt waardoor je een aardig beeld krijgt van hoe het leven tijdens de bezetting op Guernsey moet zijn geweest. Ook als de wederopbouw is begonnen, is de pijn en het verdriet om de strijd met de Duitsers nog lang niet vergeven en vergeten. Een mooi verhaal zonder dramatisch of sentimenteel te worden.
Als je Eten, bidden en beminnen van Elizabeth Gilbert met plezier hebt gelezen dan is dit boek ook iets voor jou!
Babel is zo'n film die je gelijk bij de strot grijpt. De Mexicaanse regisseur met die moeilijke naam heeft een bijzondere filmhandtekening en ik vind het telkens weer smullen. Hij laat verschillende verhaallijnen kris-kras door elkaar lopen en springt ook nog eens heen en weer in de tijd. Het duurt altijd even voordat je het door hebt, maar ik ben graag bereid me een beetje in te spannen tijdens het filmkijken.
Babel gaat over vier levens in vier werelddelen, die pijnlijk met elkaar verweven raken: een Amerikaans echtpaar dat een reis maakt door Marokko, hun Mexicaanse huishoudster die even de grens oversteekt om naar een familiebruiloft te gaan, een Japanse zakenman wiens dochter worstelt met de dood van haar moeder en twee Marokkaanse jongetjes. En er is een geweer, dat voor veel pijn, verwarring, angst en paniek zorgt. Het centrale thema is communicatie. Hoe communiceer je met elkaar als je elkaars taal niet verstaat, als je niet kunt horen of spreken, of als je niet wilt luisteren. En ondanks alle verschillen en spraakverwarring blijkt dat paniek en angst er overal hetzelfde uitziet.
Een zware film dus? Helemaal niet. Het is zo rauw als het leven kan zijn, daarin leveren de cast en regisseur een topprestatie. Maar je moet wel even opletten. Een aanrader om vooral vaker te zien, dan vallen alle puzzelstukjes steeds beter op hun plek en ontdek je steeds meer details. Subliem!
Gisteren was ik in Paradiso. Jeffrey Foucault en Kris Delmhorst traden daar op in de kleine zaal. Bij aankomst stonden er drommen mensen voor de deur, een enorme rij slingerde over het Max Euwe-plein... Die komen toch niet allemaal voor...? Nee, inderdaad, die bleken voor op de stoep te hebben gelegen om '30 seconds to Mars' te zien (iets wat deze ouwe lul -qua muzieksmaak dan- weer eens niet kende). Wij vervoegden ons dus braaf bij het handjevol mensen dat voor 'dat andere concert' kwam. En fraai was het. Twee geweldige stemmen, ingetogen sfeervolle songs over het land, het leven en de liefde... Het leidt slechts tot de ultieme retorische vraag: "Wat wil je nog meer?"
Zo'n concert kan mij niet snel te lang duren. Vaak treden ze los van elkaar op, maar nu staat het echtpaar voor een aantal concerten samen op het podium. Voor wie kennis wil maken met deze muziek zijn er nog een paar mogelijkheden: vanavond in Bemmel, morgen in Leiden en overmorgen in Ottersum. En lukt dat niet, dan blijven er uiteraard wat prachtige cd's over. Aanbevelingen van mij zijn 'Stripping Cane' van Jeffrey Foucault en 'Five Stories' van Kris Delmhorst. Beide niet de meest recente albums, maar de zeggingskracht van deze muziek is geweldig. Gaat dat zien en luisteren!
Prikbord (3 commentaren)
Je moet lid zijn van Bibliotheek 2.0 om reacties te kunnen toevoegen!
Lid worden van dit sociale netwerk
Je hebt al wel een toepasseing 'theme' gekozen!
Leuk.