De pagina van Marjolein Lolkema

“Ooooh, ik ben zomaar neergeploft in de bibliotheek. En ik weet niet eens hoe ik heet.” Een lief klein olifantje is aan komen wandelen in de bibliotheek van Zwartewaterland. Met zijn olifantbruine ogen keek hij de bibliotheekmedewerkers aan en jammerde hartverscheurend. Tja, wat doe je dan? Dan sluit je dit vertederende wezentje in je armen en geef je hem een thuis.

Maar ja, hoe er ook gezocht werd, een naamkaartje werd nergens gevonden. En het olifantje was bij het neerploffen compleet vergeten wat zijn naam nu eigenlijk was. Verlegen fluisterde hij de medewerkers in hun oor: “Misschien heb ik nog wel nooit een naam gehad of heette ik gewoon grijs ding”. Nee, dat kon echt niet, vonden de bibliotheekmedewerkers. Grijs ding! Je voelt je pas thuis als je een naam hebt. Iedereen heeft een naam en dus moet het olifantje ook een naam krijgen.

Het olifantje slaakte een hele diepe zucht: “Hoe kom ik dan aan een naam?” Dat moet geen probleem zijn, dachten ze in de bibliotheek. In Zwartewaterland wonen zoveel creatieve kinderen. Zij kunnen vast voor jou een prachtige naam verzinnen.