Het zal niemand ontgaan zijn dat er een Airport Library is, en wat een strandbibliotheek is hoef ik ook niet uit te leggen. Maar kent iedereen de themacollecties voor zorginstellingen? Ik vermoed van niet. Dit stukje bibliotheekwerk heeft nooit de krant gehaald en daarom wil ik het hier even aan jullie voorstellen.
Een themacollectie voor een zorginstelling bestaat uit 20 ‘materialen’: dat kunnen platenboeken zijn, voorleesboeken, cd’s, dvd’s, een poster, een spel, een puzzel. Zo’n collectie wordt gebruikt door een activiteitenbegeleider in de instelling en wordt ‘op maat’ samengesteld voor de groep waarvoor hij bestemd is. Vrijwel altijd bestaat die groep uit ouderen, vaak zijn het dementerenden.Het materiaal heeft daarom een hoog reminiscentiegehalte. Veel gaat over ‘vroeger’: het huishouden, beroepen, de vakantie, de kraamtijd, oude liedjes, schoolplaten, enz. Zoals bekend kan reminiscentie voor ouderen een bron van plezier zijn. En plezierige momenten zijn voor wie in een zorginstelling verblijft meestal schaars. Bij dementerenden is reminiscentiemateriaal bovendien een belangrijke, of soms zelfs de enige, manier om met hen in contact te komen.
Deze themacollecties voor zorginstellingen worden in Noord- en Zuid-Holland centraal samengesteld: bij de PSO. Zo kunnen de dure spellen rouleren, staat het materiaal thematisch geordend, zijn alle nostalgische dvd’s beschikbaar, wordt de aanschaf met zorg gedaan (eventueel via minder bekende kanalen) en werken er mensen aan die ieder onderdeel van de collectie kennen. Een netwerktaak bij uitstek dus zou je zeggen, waarvoor dan ook provinciale subsidie beschikbaar is.
In de titel van dit stukje staat ‘ter herinnering’. Want per 1-1-2011 zal dit product verdwijnen. Níet, zoals voor de hand lijkt te liggen, vanwege de overal om zich heen grijpende bezuinigingen. Er is in dit geval sprake van een ‘ombuiging’: de subsidie is er nog steeds, maar de gezamenlijke directies van de N- en Z-Hollandse bibliotheken hebben besloten dat ze het geld voortaan liever voor andere doelen inzetten, o.a. voor marketing en ICT.
Ik wil het niet hebben over wie hier ‘schuldig’ aan zijn. Daar is het hier niet de juiste plaats voor en waarschijnlijk is het ook niet eenvoudig te bepalen. Misschien kun je zelfs niet eens van ‘schuld’ spreken. Veel makkelijker is vast te stellen wie er de dupe van zullen zijn: de bewoners van zorginstellingen, die iets kwijtraken dat niet zomaar is te vervangen.
Hoewel ik het niet zelf samenstelde, was ik toch trots op dit bescheiden maar voor veel mensen belangrijke product van de afdeling waar ik werk. Hoewel ik niet zelf heb besloten ermee te stoppen, schaam ik me toch nu het gaat verdwijnen. Vandaar dit stukje.