Tijdgebrek en teveel verdeelde aandacht

[monique verweijmeren]

Sommige mensen raken in de knoop. Om bij te blijven voor je werk kun je je eigenlijk niet permitteren de pc of je mobiel uit te zetten want succes is afhankelijk geworden van informatie. Een dagje rust nemen van de massamedia is al voor veel mensen niet meer voor te stellen. Als je een dag je email niet leest of je blogs bijhoudt ga je je bijna schuldig voelen.

Er is al sinds 2006 een naam voor dit probleem van te veel verdeelde aandacht: Continuous Partial Attention Syndrome. De aandacht van veel mensen is zo versnipperd dat je het nauwelijks meer echte aandacht kunt noemen. Want waar vindt je dan al die tijd om je Hyves, Bibliotheek 2.0., je weblog, je RSS-feeds en je gezin, je vrienden (in levende lijve wel te verstaan) en een beetje cultuur bij te houden? Wanneer lezen we dat boek , wanneer vinden we de tijd voor een goed gesprek of voor het ondersteunen van onze kinderen bij het huiswerkmaken? Als je iets bij wilt dragen op het web dat niet volslagen onzinnig is zul je je bronnen moeten checken. met een posting inclusief afbeeldingen, links etc. ben je zo een uur of meer bezig, afhankelijk van het onderwerp, en dan is het soms nog steeds niet helemaal naar je zin maar als je te lang wacht met plaatsen ben je al niet actueel meer. In onze branche werken veel mensen die er tegen aan lopen dat ze niet toekomen aan hetbijhouden van hun vak. Ik sprak een oud-collega die aangaf bijvoorbeeld '23 dingen' heel mooi te vinden maar er met werk en gezin niet goed aan toe te komen om zich er echt in te verdiepen. Toch min of meer een schuldgevoel en is dat dan goed voor het zelfvertrouwen van onze professionals? Wat moet je wel en wat niet beheersen en hoe kun je dat op een handige manier aanpakken? Krijgen onze medewerkers binnen werktijd de ruimte om zich te bekwamen of schieten we daar nog tekort? Lopen leidinggevenden aan tegen het feit dat ze misschien niet voldoende meer toegerust zijn om hun digitalenten inhoudelijk aan te sturen? Ik ben benieuwd hoe daar in het land mee omgegaan wordt.

[Dannielle Quadakkers]

Op mijn vrije dag maar eens reageren :-) Goed punt natuurlijk, waar haal je al die tijd vandaan om al die informatie bij te houden etc. etc. Het ligt natuurlijk ook aan de persoon zelf, sommige mensen vinden het helemaal geen probleem om buiten het werk ook af en toe met hun werk bezig te zijn en dat maakt het al een stuk gemakkelijker. Maar niets hoeft! Wat betreft 23 dingen, ik denk dat het belangrijk is dat mensen in ieder geval in aanraking komen met WEB 2.0 toepassingen en dat ze weet hebben van bepaalde ontwikkelingen. Een aantal zullen er mee blijven 'spelen', anderen leggen zich weer toe op andere zaken. Zo is dat ook gegaan op mijn werkplek toen we een aantal jaren geleden begonnen met onze groepsblog http://www.fontysmediatheek.nl/weblog Een aantal collega's is best fanatiek, een aantal iets minder. Dit geldt zowel voor de gehele afdeling als voor mijn eigen team. Ik denk niet dat dit een probleem hoeft te zijn, iedereen heeft zo zijn eigen specialisme.

Ik ben zelf geen leidinggevende dus daar kan ik niets over zeggen. Wat ik wel weet is dat onze mediatheekblog een paar jaar geleden erg 'hot' was en zelfs ter sprake kwam in contracteringsgesprekken maar dit nu al een stuk minder is. Je moet/kunt het nu zelf inpassen in je werk. Beter ook want wat heb ik eraan als ik van mijn leidinggevende MOET bloggen? Het gaat toch ook om bepaalde kwaliteit. Maar het is wel een feit dat er eerst tijd voor vrijgemaakt werd en dat je het nu tussen al je andere werkzaamheden door zult moeten doen en dat zorgt soms voor problemen.

Groeten,
Danniëlle

[Edwin Mijnsbergen]

Hoi Monique,

Het is heel herkenbaar wat je daar schrijft. Zelf ben ik ook beland aan de grenzen van wat je nog met plezier kunt bijhouden en aan wat je plichtmatig doet en het is dan ook mijn voornemen om daar een duidelijke lijn in te trekken voor mezelf, de komende maanden.

Leidinggevenden moeten hier zeker over nadenken en ik zou het helemaal niet zo gek vinden als er een soort coach voor zou bestaan, die op voorhand werkt aan een leidraad en richtlijnen in dezen.

Aan de andere kant is het ook een verantwoording van medewerkers zelf. Eigenlijk kan het bijna niet meer zo zijn dat je alleen nog in werktijd geïnteresseerd bent in je vak. Als je beperkt tot die tijd kom je nog wel een beetje mee maar mis je toch ook dingen die je op de langere termijn verder kunnen helpen. RSS is daar een mooi voorbeeld van. Het kost je wel tijd om het allemaal in te richten maar als je eenmaal zover bent bespaar je jezelf enorm veel tijd.

Het is verleidelijk om te denken dat iedereen nu wel aan de rss is. Mijn ervaring is echter dat het merendeel dat nog lang niet is. Glazige blikken als je begint over informatiemanagement in die zin.

De early adopters zijn imiddels alweer bezig met saneren in het aantal feeds, omdat zij er te veel hebben.

Als iedereen nu een stukje van de vloed voor zijn rekening neemt is de info-aanvoer meteen een stuk beter in balans. Afspraken maken over gezamenlijk filteren. Daar zie ik wel wat in.

Maar dan moet iedereen wel zijn steentje bijdragen en dat kan pas nadat ze 'op level' zijn, op dat gebied...

[theuwis danny]

Op 2 mei, een betaalde brugdag in Vlaanderen, en dus een vrije dag, reageren op een artikel over het al dan niet mee zijn met de tijd, en bijgevolg de tijd nemen om mee te kunnen zijn.

Tijd en ruimte kan je zelf creëren, laat je niet leiden door systemen en structuren en uurroosters.

Heb je dat gevoel van machteloosheid ook? Kan je de Overkill aan digitale informatievoorzieningen/bronnen niet meer aan? Er is teveel en we hebben te weinig.
Spring niet op elke trein, maar kies voor jezelf en/of voor je organisatie wat wel relevant is voor jou en/of de sector? Kijk naar het publiek. Wat doen ze en waar zitten ze?

Och ja, wat je er zelf kunt uithalen of wat je er zelf wilt uithalen, hangt veel af van de belangstelling om effectief ook tijd en ruimte vrij te maken voor het digitale geweld.
En daar schort het aan, leidinggevende of niet.
Face it and go with it.
Ontwar de knoop. Ga eens op retraite volgens de regel van Benedictus. Je bekijkt de bibliotheek bij terugkomst wel op een andere manier.

[Marina Noordegraaf]

Een hoop interessante vragen!

Ik richt me even op het "schuldgevoel" waar je over rept. Interessant waar dat dan vandaan komt.

Als ik voor mezelf spreek is de frase "Ik heb geen tijd/ik het het druk " vaak meer een excuus om me niet te hoeven verantwoorden voor de keuzes die ik op dat moment maak (en om dat schuldgevoel even niet te hoeven voelen).

Maar schuldgevoel is feitelijk een kadootje: een signaal dat je de zaak even stil zou moeten zetten om de situatie voor jezelf in een context te plaatsen. Om je af te vragen waar de bottleneck(s) zit(ten). En dat kan natuurlijk juist door vragen te stellen zoals jij die nu stelt. Pas als je weet waarom je je schuldig voelt, kun je actie gaan ondernemen om goed voor jezelf te zorgen, denk ik.

Knopen ontwarren, zoals theeuwis schrijft, en vervolgens prioriteiten te stellen, zoals Edwin schrijft. En je realiseren dat ieder zijn eigen kwaliteiten heeft, zoals Daan schrijft. Zo denk ik dat het niet persé nodig is dat een leidinggevende een digitalent is. Als hij/zij maar kan luisteren naar de digitalenten die er wél rondlopen :-)

Wat denk jij?

[Carolyt Koops]

Dag Monique,

Op mijn vrije dag toch maar een reactie.......keuzes maken in het leven is ook in dit opzicht belangrijk ! Ik wist niet dat er al een woord voor was: CPAS.....ga ik onthouden voor ik overmatig last krijg van dit probleem !
Ik voel wel wat voor de oplossing van Edwin. Allemaal een stukje van de vloed voor onze rekening nemen......blijft er nog 1 probleem over ! Waar is de strand c.q. dijkwacht die waarschuwt dat er een grote golf aan komt !
Door de 23 dingen heb ik geleerd te kiezen: van het bestaan van alle 23 dingen moet je, werkzaam in een bibliotheek, op de hoogte zijn, maar je hoeft niet overal even actief in te blijven. Niet iedere collega hoeft te weten hoe Al@din werkt, maar ze moeten wel onze leners door kunnen verwijzen naar deze service.
En uiteraard hoop ik dat je oproep tot discussie ook door veel leidinggevenden wordt gevolgd !

[Marianne]

Soms lijkt het een vloedgolf en geeft het een gevoel dat je gaat verdrinken in het te veel aan informatie. Sta dan even stil, neem een paar uur vrij, ga op retraite, zoals al werd gesuggereerd, mediteer, ga wandelen of zo iets. Maar vooral selecteer en doe wat je gekozen hebt met aandacht en plezier. Als je er geen plezier meer in hebt ben je op de verkeerde weg en zou je je prioriteiten moeten herschikken.

[monique verweijmeren]

Omdat ik deze dagen prioritieten gesteld had en me meer op de zon en het buitenleven dan op iets anders heb gericht heeft een reactie even op zich laten wachten, maar ik heb jullie bijdragen goed gelezen en ik ben blij met de inhoudelijke discussie. Ik ga niet op ieder van jullie apart reageren maar ik giet het in één verhaal.

Natuurlijk is het geen probleem om, zoals Danniëlle schrijft, buiten het werk ook eens bezig te zijn met het werk. Ik denk Edwin, dat informatiebemiddelaar zijn inderdaad eigenlijk een stijl van leven is , meer dan puur een beroep. Ik ben met Danniëlle eens dat 'moeten' bloggen geen zin heeft. Bloggen kan eenhandige tool zijn om mensen op de hogte te houden maar is toch ook in hoge mate een creatief proces waar je zin in moet hebben. niet iedereen schrijft graag of heeft daar talent voor. Daarnaast ben ik erg van de gedachte 'als er niks boeiends temelden is blog dan maar liever niet'.
Het op een bepaalde manier 'verplicht' gebruiken van RSS door de informatieprofessionals vind"ik wel een ander verhaal. Als instrument om op een snelle manier goed geïnformeerd te blijven moeten we dat echt niet laten liggen. Edwin noemt een leidraad en richtlijnen die door een coach (per organisatie of breder?) opgesteld zouden kunnen worden en daar zit veel in. Gedeelde bookmarks zijn al in veel bibliotheekorganisaties gangbaar dus waarom geen gedeeld RSS-feeds? Hij heeft gelijk als hij stelt dat lang niet iedereen al aan de RSS is. Voorlopig is hier nog voordeel uit te halen, zeker in gezamenlijkheid.

Theuwis Danny legt terecht ook de link met het publiek. Bij het selecteren van de werkgerelateerde RSS-feeds zijn je doelgroepen een belangrijke leidraad, want dat zijn uiteindelijk de mensen die je moet bedienen en waarvoor je op de hoogte moet blijven zodat je hen weer goed kunt informeren. In hoeverre worden trouwens kennis en kunde van onze klanten op het gebied van web 2.0 meegenomen in klantenonderzoeken??

Marina gaat nog eens in op het stellen van prioriteiten en daarheeft ze natuurlijk gelijk in. Echter uit ervaring weet ik dat binnen ons vakgebied juist vaak de zeer betrokken en geïnteresseerde medewerkersovervoerd raken omdat er eenbreed scala aan innovatieve zaken van ze verwacht wordt terwijl ze (om uiteenlopende redenen) onvoldoende gefaciliteerd worden. Ze zeggen vaak geen nee want ze vinden het geweldig leuk en hebben hart voor de zaak. maar veel zaken gaan tussen neus en lippen door en dat gaat dan of ten koste van de medewerker of ten koste van de kwaliteit. En om nog even terug te komen op het leidinggeven aan digitalenten: een redelijk goed ingevoerde leidinggevende heeft wellicht wat meer inzicht in de materie en kan zijn of haar mensen daarin beter ondersteunen, stimuleren maar ook beschermen. maar het is zeker zo Marina dat goed luisteren naar deze mensen en er vertrouwen in stellen het allerbelangrijkste is.

Carolyt stelt dat je niet alle 23 dingen hoeft te blijven doen als je maar van het bestaan op de hoogte bent en dat is waar, je kunt dan mensen doorverwijzen. Het is wel zo dat je vaker door zult verwijzen naar iets waar je zelf structureel mee werkt denk ik. Daarnaast zijn het nu deze 23 'dingen', maar over een jaar zijn er weer zoveel 'dingen' bij. Signaleren is belangrijk en misschien is het juist daarom wel heel interessant om wat zaken te verdelen?

Het gevoel van verdrinken waar Marianne het over heeft herkennen mensen wel denk ik. Het belangrijkste wat zij aanstipt is wat mij betreft het plezier! Wat leuk is om te doen is vaak minder een opgave en geeft energie. Plezier in je werk houdt je als je als de werkdruk lekker blijft, je zo nu en dan een succesje kunt behalen en er waardering is voor je expertise. Waarderen we onze digitalenten voldoende binnen onze organisaties? Plezier in het werk kun je ook faciliteren toch?

Tot zover even, hopelijk kunnen we nog even door praten, want er is nog veel winst te behalen. Op termijn hoop ik onze discussie samen te kunnen vatten en wat zaken op een rij te kunnen zetten. Omdat er nog veel mensen op vakantie zijn verwacht ik nog wel wat!

Groet, Monique

[Hetty Odenthal]

Na de 23 Dingen zijn we nu in Wierden aan het bekijken hoe nu verder. Dus sinds 1 januari is onze bieblog Wierdens Neutje in de lucht: http://bibliotheekwierden.blogspot.com/
Daarnaast Twitter ik, houd een bibliotheek Hyves pagina bij, maak foto's, filmpjes, verwerk deze in een blog: kortom er gaat veel vrije tijd inzitten. Niet dat ik dat erg vind, net zoals vakliteratuur lezen, het hoort bij je werk en enige vrije tijd erin steken: je weet gewoon dat je daar niet onderuit komt.
Toch merk ik dat er het gevaar in schuilt, dat je niet meer goed weet wat je evt. wel en niet kunt doen op je werk. Hoe kijken collega's er tegenaan als ik in werktijd mijn blog check, foto's upload. Daar komt dan toch het schuldgevoel, je er niet bij op je gemak voelen, om de hoek kijken. En al het andere werk dat blijft liggen daardoor. Dus dan doe je dat bibliotheekbloggen toch maar weer in een vrij weekend.
Ik zat er een beetje mee en besloot eens op dit forum te kijken en welja er was al over geschreven.
Interessant om te lezen, wat er allemaal gezegd is over dit onderwerp.
Zoals Danielle zegt: niets hoeft. Dat is waar, maar aan de andere kant: een organisatie steekt niet zomaar tijd en geld in medewerkers. Ik voel me toch verplicht er wat mee te doen en me daardoor ook verplicht er vrije tijd in te steken.
Gelukkig vind ik het leuk om te doen, maar het blijft schipperen, als je een gezin hebt, hobbies en ook graag weer gewoon eens een boek wilt lezen.
Het is sowieso goed om met mijn leidinggevende en mijn collega's in een werkoverleg hierover te praten.

[monique verweijmeren]

Hallo Hetty,

Een helder en herkenbaar verhaal. je laatste zin is een hele belangrijke denk ik, maak dit soort zaken bespreekbaar binnen je team en bij je leidinggevende. Dat vage schuldgevoel kan gebaseerd zijn op de houding van collega's maar ook op allerlei zaken die je jezelf van binnenuit oplegt. Dus is het heel nuttig om de mening van de collega's hierover eens op tafel te krijgen. En je leidinggevende kan ook best aangeven hoe hij of zij tegenover een aantal zaken staat, dat maakt voor jou de kaders weer wat duidelijker. bedankt voo rj ereactie en ik ga jullie bieblog lezen!

Monique

[Rita Niland]

Beste all

Tijd is een vreemd begrip. Vijf minuten wachten op een trein die te laat is kan vreselijk irriteren. Tien minuten wachten op collega's die te laat op een overleg zijn is normaal. Een kwartier wachten op visite is geen probleem als je tenminste niet om 8 uur precies met de koffie klaar zit.

Tijd kan zo verdwijnen in een groot zwart gat als je elke vijf minuten je mail checkt, als je alle mails aan ieder doorstuurt en daar dan weer antwoord op krijgt. Tijdmanagement is handig, tips voldoende op internet.
Tijd kan thuis ook zo verdwijnen als je elke avond de tv aanzet en blijft kijken, ook als er niets bijzonders is. Daar is niets mis mee als dat je ontspant, maar als het geen bewuste keus is, maar een automatisme?

Tijd nuttig gebruiken kun je tot een soort sport maken. Mail checken tijdens het uitlaten van de hond, beantwoorden als collega's te laat zijn voor een overleg. Podcasts beluisteren in de trein of de auto en maken door in te spreken op een mobieltje tijdens een activiteit. Uitzending gemist bekijken in een hoekje van het scherm tijdens het typen van deze reactie. Multitasking is misschien te leren?

Als je enthousiast bent over je vak, over dat wat je doet, is tijd meestal geen probleem.
Als zaken niet opschieten heb je al snel een tijdprobleem.
Je verplicht of schuldig voelen vreet volgens mij energie en dus tijd.
Zorg dat je ergens plezier in hebt, dan heb je opeens tijd genoeg.
Dat klinkt simpel en is misschien niet zo eenvoudig, maar je kunt er vaak zelf wat aan doen!
Erover nadenken en het proberen kan in ieder geval geen kwaad, hoewel OK, ook dat kost tijd.
En het lezen van dit bericht ook, excuses daarvoor;-)
Rita Niland