ook gepubliceerd op weblog
Jan Tweepuntnul

De discussie die zich het laatste half jaar afspeelt rondom 'Bibliotheek 2.0' begint zich meer en meer in dezelfde kringetjes te begeven. Op de Nederlandse biblioblogs en in de nog jonge gelijknamige
community op 'Ning' zijn de
nodige voorzetten tot 'Vernieuwing 2.0' gegeven en zijn belangwekkende statements gedaan zonder dat deze ergens beleidsmatig op brancheniveau worden opgepakt (met uitzondering van het Project '
De Bibliotheek anders Bekeken)'. Het gevolg is dat je steeds dezelfde voorstellen en oproepen tot actie krijgt met min of meer hetzefde type reacties. Voor mijn gevoel wordt dat verschijnsel nog versterkt door een gebrek aan afkadering van het begrip 'Bibliotheek 2.0'. Deze toch belangrijke en fundamentele vernieuwing dreigt zo in de marge van de bibliotheekvernieuwing te blijven hangen. Kortom waar gaat Bibliotheek 2.0 dan over? Hebben we het louter over 'social software' in/en de bibliotheek of gaat het over meer dan dat? Is de 'Openbare Bibliotheek 2.0' ook in meer abstracte terminologie (en analoog aan 'Livre')'Open, Vrij en Duurzaam'?
Bibliotheek 1.0, de openbare bibliotheek 'as we know it', is de bibliotheek die iedereen, publiek én bibliotheekmedewerkers, herkent. Een rustig gebouw in stad of dorp, grotendeels gevuld met in strakke rijen opgestelde boekenkasten. Deze 'Eerste Bibliotheek' is de bibliotheek waar de collectie 'het hart van de bibliotheek' was en nog steeds is. Waar minstens 80% van de energie gestoken wordt in het uitleenproces, waar talloze groepen scholieren worden ontvangen en 'les' krijgen van bibliotheekmedewerkers (doorgaans zonder lesbevoegdheid) in de ondoorgrondelijkheden van het catalogussysteem en de voor het grote publiek ontoegankelijke systematiek van de collecties.
In Bibliotheek 1.0 worden culturele activiteiten geprogrammeerd door bibliotheekmedewerkers zonder
professionele programmatische achtergrond, worden workshops en cursussen gehouden door bibliotheekmedewerkers zonder
didactische vooropleiding, ict-opleiding etc. Worden programma's bedacht die zelden uitgaan van
onderwijskerndoelen of
de locale educatieve agenda van de gemeentelijke opdrachtgever. Versie 1 van de bibliotheek is verder een opeenstapeling van 'activiteiten' die andere vaak ook gesubsidieerde instellingen beter kunnen uitvoeren of organiseren. Veel activiteiten die afleiden van de volgens mij werkelijk belangrijke zaken en zorgen voor het gebrek aan focus die onze branche veelvuldig verweten wordt.
Daarmee doel ik op de zo veronachtzaamde 'informatiefunctie' van de bibliotheek, onderhand het 'muurbloempje van bibliotheekbeleid'. Op een eigentijdse manier voor een groot publiek selecteren, ordenen, ontsluiten en presenteren van kennis en informatie. In versie 1 van de bibliotheek is het fenomeen 'lezen' als volstrekt uit de hand gelopen en opzichzelfstaand doel in het centrum van alle aandacht gezet. En wie de laatste berichten over het gebrek aan leesvaardigheid bij kinderen heeft gevolgd, weet dat ook bibliotheken wat dat betreft op een fout spoor zitten. In het licht van het toenemend belang van de kennis en informatie plaatsen openbare bibliotheken zichzelf hiermee in de marge van de kennissamenleving.
Bibliotheek 2.0 is versie twee van de openbare bibliotheek. Dat zou een flexibele, slimme, open en professionele humanitaire organisatie kunnen zijn. Een bibliotheek die zich nadrukkelijk richt op het toerusten van burgers zodat deze beter beslagen ten ijs deel kunnen nemen aan de samenleving. Sociaal competente burgers die in het kader van democratisch burgerschap zelfstandig keuzes kunnen maken, informatie op waarde kunnen schatten, in staat zijn een goed beargumenteerde mening te vormen. Burgers die verdraagzaam en tolerant zijn. Geavanceerde, flexibele en slimme ICT-toepassingen waaronder Web 2.0-instrumentarium worden daarbij op maat ingezet.
Ok, je moet als burger ook nog kunnen lezen. Lezen krijgt in deze nieuwe bibliotheek de randvoorwaardelijke plaats waar het thuishoort. Een uiterst noodzakelijke vaardigheid voor het verwerven van kennis en informatie. En wie het interview met
Margreet de Vries in NRC van afgelopen zaterdag heeft gelezen kan hieruit leren dat het gebrek aan leesvaardigheid onder kinderen aan het einde van hun basisschoolleeftijd wordt veroorzaakt door onprofessionele begeleiding van de docent. Daar zetten onprofessioneel uitgevoerde bibliotheekprogramma's op het gebied van leesbevordering dus ook geen zoden aan de dijk.
Bibliotheken staan niet op zichzelf in het bereiken van doelen op het gebied van democratisch burgerschap. Ook scholen, welzijnsinstellingen voor jong én oud en de overheden richten zich in principe op dezelfde doelen. Bibliotheek 2.0 zou je dermate flexibel moeten opzetten dat
horizontale samenwerking tussen de verschillende organisaties die zich met deze doelen bezighouden wordt versterkt en dat je uiteindelijk een sluitende rolverdeling kunt afspreken tussen deze instellingen. Ook hier is geavanceerde ICT en het op maat inzetten van Web2.0-instrumentarium een belangrijke randvoorwaarde.
Wat is nu de moraal van mijn verhaal. Gooi alles op goed geregisseerde horizontale samenwerking. Laat organisaties zich vooral bezighouden met de taken waar ze voor zijn bedoeld en laat ze die taken op een professionele wijze vervullen. Gooi verder de schuttingen tussen subsidieontvangende organisaties open zodat docenten in de bibliotheek of bijvoorbeeld het museum les kunnen geven. Laat de culturele programmering in bibliotheken verzorgen door instellingen zoals bijvoorbeeld de volksuniversiteit. Laat alle 'frutsel- en knutselactiviteiten' (excusez le mot) in bibliotheken verzorgen door een welzijnsorganisatie. En wat blijft er dan nog over voor de medewerkers van de openbare bibliotheek? Die kunnen zich met hart en ziel en in de volle breedte en diepte gaan bezighouden met het organiseren van het bibliotheekproces voor publiek én al die organisaties waarmee wordt samengewerkt.
Nogmaals, web 2.0 en in sterkere mate nog hoogwaardige, slimme en flexibele ICT, bieden in dit échte vernieuwingsproces belangrijk instrumentarium voor communicatie en kennisdeling. Bibliotheek 2.0 is dus (in mijn ogen) veel meer dan 'Web2.0-instrumentarium' in een bibliotheekomgeving. Het gaat om 'Open' (weg met de schuttingen, fysiek en digitaal), 'Vrij' (creatief maar niet vrijblijvend) en 'Duurzaam' (duurzame afspraken over rolverdeling, toekomstgericht, efficient en effectief).
Volgens mij is daar geen 11 miljoen extra voor nodig (zie het
VOB-manifest en het 10-puntenplan) maar de bereidheid om dwars door het maatschappelijk middenveld heen en goed geregisseerd door de opdrachtgever, duurzame afspraken over samenwerking te maken. Dan kan die duurzame bibliotheekvernieuwing wellicht nog met veel minder geld.
foto: Jan Tweepuntnul